Categorie archieven: Standaard

Sinds de laatste nieuwsbrief hebben we 4 wedstrijden gespeeld. Helaas zit hier een 1-3 nederlaag tussen tegen WSW met een doelpunt van Amber, maar gelukkig hebben we met de andere 3 wedstrijden 9 punten verdiend! De wedstrijd tegen KGB was erg spannend. We stonden 5 minuten voor tijd nog 1-0 achter, maar uiteindelijk door doelpunten van Iris B en Chloë hebben we de winst nog gepakt. Tegen DWB moesten we hard werken, want het werd ons niet makkelijk gemaakt. Van dit harde werken hadden we wel profijt, want we wonnen met 3-1. Esmee scoorde deze wedstrijd 2 keer en gaf nog een assist op Chloë. In de wedstrijd tegen KSV waren mooie combinaties te zien. De doelpuntenmakers waren Merel, Esmee, Anouk en Iris. KSV scoorde ook nog, maar niet genoeg, we wonnen met 3-4. Door 2 verplaatste wedstrijden hadden we na deze wedstrijd (16 november) winterstop. De trainingen gingen in principe nog door, maar we waren wel erg blij met Alexandra. Ze zorgt voor leuke ideeën, zoals een spelletjesavond in plaats van een training of warme chocolademelk met slagroom nadat we op het veld hebben gestaan. Ondanks de 2 verplaatste wedstrijden staan we nog steeds bovenaan in de poule. Na de winterstop gaan we dus weer vol aan de bak, maar onze eerstvolgende wedstrijd is de nieuwjaarswedstrijd tegen de oud dames van DESS, leuk om te komen kijken dus!

Seizoen 2025/2026: DESS JO12 fuseert met de jongere spelers uit DESS JO15 en vormen samen DESS JO14. En zie daar: een verrassend elftal met zeer gedreven spelers, die zonder twijfel over een jaar of zes DESS 1 gaan overnemen.

In dit elftal spelen twee broers: Esmatullah en Ramatullah Hafizi uit Sijbekarspel.

In het gezin zijn – buiten vader en moeder – nog een oudere broer Nasratullah (ooit ook een DESS-speler) en een jongere broer Sahil, die in de JO10 speelt.

De drie oudste jongens zijn geboren in Mazar-e-Sharif, een plaats in Afghanistan. Oma is de naamgever van deze jongens. Wat “tullah” betekent, dat weten de jongens niet, maar het heeft iets te maken met het moslimgeloof. En dat klopt. “Ullah” is een verwijzing naar Allah, welk naam “machtig en voortvarend” betekent. Sahil is geboren in Griekenland; de betekenis van de naam Sahil is “kust” of “gids”, verwijzend naar veiligheid en stabiliteit.

Afghanistan: waar ligt dat eigenlijk precies?
Afghanistan is een land in het Midden-Oosten, dat grenst aam Iran (links), Pakistan (rechts) en noordelijk aan Turkmenistan, Oezbekistan, Tadzjikistan en een klein stukje China. De hoofdstad van Afghanistan is Kabul.

De Taliban overheerste het land en de bevolking was er niet veilig. Daarom besloten de Hafizi’s zo’n 10 jaar geleden via Griekenland, Kroatië en Duitsland naar Nederland te trekken. Na een paar maanden Ter Apel kwamen ze in een AZC (Asiel Zoekers Centrum) in Heerhugowaard terecht en daarna in het AZC van Den Helder, waar ze 3 jaar verbleven.

Daar was het best fijn, weet Ramatullah te vertellen. Er waren daar dojo’s, die je vechtsporten konden leren, er was een zandspeeltuin en je kon er zowel binnen als buiten volop voetballen. Naast het AZC was een zwembad en in een ander AZC in Den Helder konden ze naar school.

Vader en moeder mochten in die tijd niet werken. Ze hebben nu een winkel in Den Helder, waar ze 7 dagen in de week hard aan de gang zijn. Nasratullah helpt waar hij kan.

Esmatullah vertelt geen kennis te hebben van het Afghaanse voetbal. Hij kijkt met zijn broers zelf graag EK- en WK-wedstrijden, waarbij hun favoriete landen Portugal (Ronaldo), Frankrijk (Mbappé) en Nederland (Oranje, zo leerden ze hier) zijn.

Hij zou graag in het nationale elftal spelen, maar voorlopig is zijn missie het bereiken van het eerste elftal van DESS!

Fase 1 – Een foutloze reeks en terecht kampioen

Dess MO20-1 begon het seizoen bijzonder sterk in de eerste fase van de competitie. Al vanaf de openingswedstrijd werd duidelijk dat dit team een maatje te groot was voor de tegenstanders in deze klasse. De competitie werd gestart met een overtuigende 2-8 uitoverwinning bij DTS MO20-1 (9-tal). Ook in de wedstrijden daarna bleef het team dominant. Schagen United MO20-3 werd thuis met 2-0 verslagen, gevolgd door een duidelijke 3-0 thuiszege op Always Forward MO20-2. In de uitwedstrijd tegen Wieringermeer MO20-1 liet Dess opnieuw zien volwassen te spelen, wat resulteerde in een 0-2 overwinning. De fase werd afgesloten met een sterke 1-4 uitzege op Westfriezen MO20-1. Met deze uitslag was het kampioenschap een feit. Met vijf wedstrijden, vijf overwinningen en overtuigende uitslagen bleef Dess MO20-1 ongeslagen en zonder puntverlies. Daarmee werd het team terecht kampioen van Fase 1. Een prestatie die het goede voetbal, de inzet en de groei van deze ploeg.

V.l.n.r. Manouk, Tara, Chloë, Lianne, Julia, Anna-Roos, Antoine, Inge, Jasmijn, Esmee, Sander, Femke, Tess, Maria, Noa, Noëlle (onder)

Fase 2 – Een stap omhoog naar de 1e klasse

Na het kampioenschap volgde een indeling op een hoger niveau. In deze tweede fase bleek de weerstand aanzienlijk groter. Dess MO20-1 wist tot nu toe één punt te behalen, via een 1-1 gelijkspel tegen Purmerend MO20-1. De overige wedstrijden gingen verloren, onder andere tegen KGB MO20-1 (2-0), Spirit ’30 (2-1), Foresters MO20-1 (2-7) en V.V. Bergen MO20-1 (2-5). Ondanks de resultaten bleef de inzet onverminderd groot. Iedere wedstrijd werd er hard gewerkt, als team gestreden en geprobeerd het spel te blijven maken. Het verschil zat vooral in tempo, fysieke kracht; het niveau lag net een stapje hoger dan waar we aan gewend waren. Toch zeggen koude cijfers ook niet alles, ondanks dat 2 teams echt beter waren, gold dat voor voor de andere wedstrijden zeker niet. Met name de wedstrijden tegen KGB en Spirit hadden net zo makkelijk in ons voordeel kunnen uitpakken.

Training en betrokkenheid

De opkomst op de trainingen is wisselend en helaas niet altijd zo hoog als gewenst. De meiden die er wél zijn, brengen altijd veel energie mee — vooral met praatjes. Die gezelligheid hoort bij deze groep en zorgt voor een goede sfeer op het veld. Tegelijkertijd wordt er, ondanks het doorlopende geklets, vooral geklaagd dat het maandag is of een mening gegeven wat eigenlijk helemaal niets met voetbal te maken heeft. Maar gelukkig wordt er tussendoor ook nog lekker gevoetbald en is het eigenlijk altijd weer een feestje.

Een hecht team met de juiste mentaliteit

Wat dit seizoen alweer laat zien, is hoe sterk deze groep is – zowel binnen als buiten het veld. Gezelligheid staat hoog in het vaandel en er is altijd ruimte voor plezier en onderlinge (en zeer lange) gesprekken. Het Sinterklaas/kerstactiviteit was opnieuw erg gezellig en de goede sfeer binnen het team was erg leuk om te zien. Tegelijkertijd geldt: zodra er gespeeld wordt, gaan de mouwen omhoog. Dan wordt er volle bak geknald, met maximale inzet en strijdlust. Die combinatie van plezier, gezelligheid en werklust maakt Dess MO20-1 een bijzonder team.

Voor nu is het even niet duidelijk in welke klasse wij in Fase 3 terecht komen; Gaan we terug naar de 2e klasse of krijgen wij nog een herkansing in de 1e klasse. We zullen het zien.

Namens Dess Mo20-1 en de coaches Antoine en Sander wensen wij iedereen fijne feestdagen en vooral een gelukkig en sportief 2026 toe!!!

De tweede poule van dit seizoen verloopt goed voor ons. We begonnen met een 2-1 overwinning tegen Koedijk. We moesten er keihard voor werken. Tot de rust bleef het 0-0, maar daarna kwamen we door een mooi schot van Lois op 1-0. Leona en Feline renden zich kapot op het middenveld, Emily zette alles in wat e had om de goede spits van Koedijk tegen te houden (en dat lukte) en alle anderen deden ook wat ze konden. Het combineren en overspelen lukte niet zo goed, maar door het de tegenstander zo moeilijk te maken, lukte dat bij hen ook niet. Roos greep een aantal keer goed in, maar kon 1 schot niet tegenhouden. In de allerlaatste minuut van de wedstrijd schoot Lois nog een keer op doel. De bal ging zachtjes naar het doel en de keeper lag al klaar om de bal op ta pakken. Ze had de bal al in haar handen, maar liet hem weer los en zo rolde de bal langzaam het doel in. We wonnen hierdoor met 2-1 en ik heb na de wedstrijd nog nooit zoveel rooie, vermoeide gezichten gezien. Er zat echt bij niemand nog energie in, want alles was gebruikt in deze wedstrijd. De eerste overwinning was binnen en dat was lekker!

Hoewel we zijn ingeschreven als 9-tal speelden we de wedstrijd tegen Strandvogels als een 11-tal, doordat er twee meiden van de MO20 kwamen invallen. We wonnen nu een stuk makkelijker, met maar liefst 8-0. We kregen van deze tegenstander iets meer tijd om aan te nemen en over te spelen en dan blijkt dat er veel mooie aanvallen komen, mooie passjes tussen hun verdedigers door en uiteindelijk dus ook veel doelpunten.

Wedstrijd nummer 3 was tegen koploper Victoria O. We speelden 9 tegen 9 en deden een beetje een slappe warming-up. Misschien wel daardoor stonden we al heel snel 1-0 achter. Uit een goeie corner van Lois tikte Lana de 1-1 binnen. Na de 2-1 en 3-1 voor Victoria O schoot Roos de bal uit haar handen hard naar voren, liep Jinte erachteraan en via de keeper kwam de bal voor de voeten van Leona, die de 3-2 in het doel schoot. Victoria O had tot nu toe pas 1 tegendoelpunt gekregen en wij maakten er meteen 2 in de eerste helft! De tweede helft hadden we het lastig en uiteindelijk werd het 6-2.

Na wat vrije weekenden speelden we ook nog tegen JVC. Met hulp van Tess en Lianne van de MO20 en Fiene van de MO11 (Mila, Julia, Aby en Lotte konden niet meedoen) speelden we als 11-tal tegen de ploeg die 2e stond. Na een 0-0 ruststand gingen we er in de tweede elft overheen. Een mooie dieptepass van Jinte leidde tot de 1-0 van Lois en na een goede pass van Lana maakte Lois ook de 2-0. Achterin hielden Emily, Leona, Tess en Romy de boel dicht en als er toch eens iemand doorheen wist te komen hebben we altijd Roos nog. Er werd goed gevoetbald en mooi gecombineerd en uiteindelijk haalden we een knappe overwinning en kwamen we op evenveel punten als JVC en daarmee op een gedeelde tweede plaats in de poule.

Qua resultaten dus een goed begin van deze poule en wat ook erg leuk was: Sinterklaasavond met het team! Iedereen had een lootje getrokken, iets leuks gekocht en een omschrijving/raadsel/rijmpje gemaakt om duidelijk te maken voor wie het pakje was. Uit de omschrijvingen bleek dat er flink wat creativiteit in de meiden zit. De ene keer kwam er een heel aantal hints om te raden voor wie het was, de andere keer waren er hele gedichten geschreven. Uiteindelijk was er voor iedereen iets bij, werd er nog een spelletje gespeeld, uiteraard nog wat gekletst en toen waren we alweer 2 uur verder en gingen we weer naar huis.

In deze poule worden nog twee wedstrijden gespeeld, waarvan er eentje al geweest is als u dit leest. De andere is pas op 17 januari om 11.30 bij DESS. Ik raad iedereen aan om die wedstrijd te komen bekijken, want supporters bij je wedstrijd is voor spelers altijd leuk en wij bieden de supporters vaak een mooie wedstrijd om te bekijken. Het is ook leuk om de onderlinge lol tussen de meiden te zien. De foto hieronder is daar een voorbeeld van.. Tot 17 januari allemaal?

Op de foto ontbreken Emily, Feline en Lotte

Onze club kan niet zonder vrijwilligers. Ook dit seizoen zullen er verschillende mensen voor even op de voorgrond treden, zodat we hen beter leren kennen. Deze keer is het de beurt aan: Amy Moolevliet (25).

Amy is al jaren een vast gezicht bij DESS, al ging dat wel in stukjes:
“Ik ben op m’n zesde begonnen met voetballen in een gemengd team. Lisa, Irene en Karlijn zaten daar bijvoorbeeld in, maar dus ook een aantal jongens. Op een gegeven moment kwam ik in een meidenteam. Qua voetballen vond ik het eigenlijk leuker met de jongens. Jongens voetballen fysieker en zo speel ik ook.
Ik heb 8 jaar gevoetbald en toen verrekte ik m’n knieband. Ik moest er anderhalf jaar van revalideren. Daarna ben ik op advies van de fysio gestopt. Ik heb toen 8 jaar niet gespeeld, maar in die tijd wel steeds meegedaan aan de Voetbalweek en na elke keer kriebelde het weer om te gaan beginnen. Ik miste het meedoen aan een teamsport en voetbal vind ik verreweg de leukste sport die er is. Toen ben ik naar een fysiotherapeut gegaan en heb gezegd: “Ik ga weer voetballen. Wat is er nodig om dat weer te kunnen?” M’n bovenbeenspieren moesten vooral goed getraind zijn, dus daar ben ik mee aan de slag gegaan en toen heb ik het voetballen heel langzaam weer opgebouwd. Eerst alleen trainen, toen kleine stukjes van de wedstrijd meedoen en steeds als het goed ging iets langer meedoen. Het was mijn doel om een keer een hele wedstrijd te spelen, maar ik ben tot 70 minuten gekomen. Ergens richting het eind van vorig seizoen scheurde ik m’n kruisband, dus ik lig er weer een tijd uit, maar het is wel de bedoeling dat ik na m’n revalidatie weer opnieuw ga beginnen met opbouwen. In de 8 jaar dat ik niet gevoetbald heb werd ik ook niet gelukkig, dus ik ga er gewoon weer voor.”

Als trainer van DESS MO11 staat Amy ondanks haar zware blessure twee keer per week op het veld.
“Ik heb vanaf 2017 twee jaar training gegeven aan de JO9. In dat team zaten onder andere Bram van Leeuwen, Tijmen Vlaar, Jesper Vlaar en Omar Khalifeh. Ik nam het halverwege het seizoen over van Omars vader, Mohammed, die super enthousiast was, maar ook moeite had met de taal. Ik hielp Anita toen al met training geven aan het jongste team en Jolanda Karsten kwam toen vragen of ik het wilde overnemen van Mohammed. Het was best een pittig team, maar als je ze bezig hield ging het wel goed. Dat heb ik uiteindelijk tot 2019 gedaan. Daarna nam m’n broer Dave het over. Hij kwam later ook in het jeugdbestuur en bij een vergadering daarvan in 2023 belde hij me op dat ze nog een trainer voor de meiden zochten. Ik zei alleen maar: “Nou, op zich……” Waarop Dave meteen zei: “Ok, geregeld!” Vrij impulsief ben ik er toen aan begonnen, maar ik vind het nog steeds leuk. Ik moet er wel m’n stagetijden en m’n schoolwerk voor aanpassen, maar ik maak er graag tijd voor.”

Inmiddels al een aantal jaren aan de gang bij DESS: De nacht van DESS. Opgezet door Jolanda Karsten en elk jaar weer een groot succes voor alle DESS-jeugd die met tentjes een nachtje op het B-veld logeren en vermaakt worden met onder andere een feestavond, springkussen, spelletjes, kampvuur en eten en drinken.
“Toen Jolanda had aangegeven te stoppen werd op de jaarvergadering gevraagd of er iemand was die dat wilde overnemen. Dat leek mij wel wat, dus heb ik me aangemeld. Vorig jaar was de eerste keer dat ik het zou organiseren. Jolanda zou me nog een beetje ondersteunen en daarna zou ik het helemaal zelf gaan doen. Vlak voordat het evenement zou zijn, scheurde ik dus m’n kruisband af en kon ik dus moeilijk lopen, tillen enz. Jolanda heeft dus meer gedaan dan dat de bedoeling eerst was en ik heb vooral georganiseerd, aangestuurd en gekeken wat er allemaal gebeurde. Dit jaar kan ik het dan eindelijk echt gaan regelen. Er is een grote groep vrijwilligers die elk jaar klaar staat. De voorbereiding is dan ook voor een groot deel het in gang zetten van de vrijwilligers. Echt mooi dat die grote groep elk jaar weer kan worden ingeschakeld.”

Is er ook een leven buiten het voetbal?
“Ik studeer Vaktherapie Drama aan de Hogeschool van Utrecht in Amersfoort. Twee keer in de week moet ik daarheen, de rest kan vanuit huis of is op een stageadres.
Een vaktherapeut drama behandelt allerlei mensen van jong tot oud. Je kunt denken aan dementerende ouderen, jongeren met autisme, volwassenen met een lichtelijk verstandelijke beperking of volwassenen met een depressie.
In plaats van alleen te praten met een therapeut, werkt een vaktherapeut Drama vanuit spel aan de problemen. Dat kan heel simpel zijn, zoals het overgooien van een bal, tot een toneelstuk maken. Ook terugspeeltheater hoort erbij. Dan speel je bepaalde gebeurtenissen uit je leven na en zie je jezelf vanuit een andere rol terug. Dit kan bijvoorbeeld bij relatietherapie worden ingezet.
Het is niet heel nieuw, maar hier in de regio komt het nog weinig voor. Vaktherapie Muziek of PMT-therapie is bekender. Vaktherapie Drama is wel in opkomst en er is steeds meer vraag naar. Sommigen zijn in dienst bij de GGZ, anderen opereren zelfstandig en krijgen bijvoorbeeld mensen doorgestuurd vanuit het GGZ.”

Amy is duidelijk gek op voetbal. Ondanks haar blessures is ze elke wedstrijd bij haar team aanwezig en kijkt ze vaak bij het team wat ze training geeft. Met haar doorzettingsvermogen qua revalideren dwingt ze bij menig teamgenoot respect af. De nacht van DESS wordt onder haar leiding vast weer een succes en door al deze zaken bij elkaar is DESS erg blij met deze vrijwilliger. Hopelijk blijft ze dit nog lang doen.