Dirk en de dames 1

Ons avontuur met Dirk begon in februari 2004. Wij zaten voor de 2e keer op de carnavalswagen, wanhopig op zoek naar sponsors. Hierop gaf Dirk gelukkig gehoor, hij kon wel wat regelen… De nieuwe pakken waren uitgezocht en Dirk besloot het komende seizoen ook vlagger bij ons te worden. Vanaf toen stond hij iedere zondag bij de dames aan de lijn. Kenmerkend aan Dirk als vlagger was dat hij standaard een paar meter in het veld stond in plaats van buiten de lijn. Alsof hij tussen zijn schaapjes op het gras wilde staan. Ook was het kenmerkend dat hij zondags altijd op zijn sandalen met geitenwollensokken liep, ook wel  ‘Jesus-nikes’ genoemd. Tijdens de wedstrijd gingen dan wel zijn voetbalschoenen aan.

September 2004 was Dirk nog maar net bij ons begonnen en in februari mocht ons gezelschap al gelijk deelnemen aan zijn 70-jarig feest in de Roode Leeuw. We hebben die avond het leeftijdsgemiddelde flink naar beneden gehaald. En we imponeerden het publiek met een zelf geschreven lied voor Dirk.

Met Dirk mee naar de voetbal rijden was een avontuur op zich. Een rood stoplicht werd nog wel eens genegeerd en bij het uitstappen moesten we het stro van onze trainingspakken kloppen. De meeste meiden herinneren zich de spookrit naar Texel nog als de dag van gisteren. Het was in ieder geval nooit saai bij Dirk in de auto.

Ons team zorgde er ook geregeld voor dat Dirk eens buiten de deur at in plaats van zijn bruine boterham rondom zijn erf. Hij genoot van het wokken in Nibbixwoud, gourmetten in de kantine en gaf ons allen een rondje patat op Texel. Wat was het een feest!

In mei 2007 nam Dirk helaas afscheid als vlagger. Zijn knieën vonden dat het genoeg was geweest. Als dank hebben we een DESS-melkbus laten beschilderen, met de grensrechtersvlag en het gesponsorde shirt. Een kleine delegatie bracht het en werd gelijk in het o-zo-knusse huisje uitgenodigd voor een kop thee en een koekje. Speciaal voor dit afscheid werd er een wedstrijd georganiseerd tussen de twee generaties vrouwenteams. Hierna zagen we Dirk zo af en toe nog langs de kant in zijn boerenkiel.

Twee jaar geleden mochten een aantal dames Dirk meelokken naar het gemeentehuis. Onder het mom van ‘jij bent altijd voor het vrouwenvoetbal geweest en daarvoor kunnen we een subsidie in de wacht slepen…’ Dirk ging meteen met ons mee. In het gemeentehuis bleek dat Dirk een onderscheiding zou krijgen. Hij was stomverbaasd. Al vroeg hij zich wel af wat zijn zus in de zaal deed. Dirk was niet iemand die hiermee opschepte, maar wij waren super trots op onze Dirk!

Dirk, afgelopen vrijdag hebben we op bijzondere wijze afscheid van je genomen, meelopend naar de middenstip in de door jou gesponsorde trainingsshirts. Bedankt voor alles, je was een mirakel!

# Dames 1