Onze vrijwilligers: Jan Keeman
Onze club kan niet zonder vrijwilligers! Ook dit seizoen zullen er verschillende mensen voor even op de voorgrond treden, zodat we hen beter leren kennen. Deze keer is het de beurt aan Jan Keeman (70).
Sinds het bestuurspensioen van Cor Vlaar zit Jan in het bestuur. Cor heeft hem netjes een tijdje ingewerkt en toen werd het tijd dat Jan het zelf ging doen. Het onderdeel Gebouw en Terrein is sindsdien zeker niet minder geworden. De nieuwe fietsenstalling is één van de projecten die Jan heeft geleid. Hij is ook deel van de groenploeg sinds twee jaar: ‘Cor vroeg mij of ik in de groenploeg wilde komen. Volgens mij had hij toen al het idee dat ik hem op termijn wel zou kunnen gaan opvolgen in het bestuur.’
Jan komt oorspronkelijk uit Koedijk, waar hij in de kroeg zijn vrouw Eveline leerde kennen. Hij voetbalde daar bij Koedijk en heeft in z’n jeugd ook veel geturnd. Hij werkte bij een bouwbedrijf in Castricum op kantoor. Toen hij bij dat bedrijf in de buitendienst kwam te werken ging hij bij een ander bouwbedrijf solliciteren, omdat hij weer op kantoor wilde werken. Bouwbedrijf Schouten in Oosterblokker (later verhuist naar Zwaagdijk-Oost) werd zijn nieuwe werkgever en dat was de reden dat Jan en Eveline met hun twee kinderen Kim en Michael in Sijbekarspel kwamen te wonen. Toen dat bedrijf in 2013 failliet ging zat Jan een tijdje zonder werk, al had hij wel kortdurende baantjes. In 2015 ging hij tot zijn pensioen aan de slag bij Bouwbedrijf Schilder uit De Weere.
In 1992 kwam het gezin in Sijbekarspel wonen en nog voordat ze echt in het huis woonden, stond toenmalig hoofdtrainer Bert Schuurman al op de stoep. Die had gehoord dat er een nieuw lid was overgeschreven en Jan werd meteen meegevraagd naar een toernooitje op Texel met DESS 1. In een elftal met onder andere Jan Korver, Bas op den Kelder en Arien Rood speelde Jan meestal rechtsback en soms op het middenveld.
Na een knieblessure moest hij stoppen en heeft hij een aantal jaren niet gevoetbald, maar toen Jan Korver aan de deur kwam en hem vroeg of ik wilde vlaggen bij DESS 1. Maar voordat Jan Korver de vraag had gesteld had ik al ‘ja’ gezegd. Ik wist al wat hij ging vragen:’ De ±20 jaar daarna heeft Jan wekelijks gevlagd bij alle wedstrijden van DESS 1. Dit was tot ongeveer 8 jaar geleden, waarna Bas op den Kelder en Cor Hoogeveen het van hem overnamen.
In de tussentijd ging hij ook weer bij de veteranen, met een brace om de geblesseerde knie toch weer voetballen. Na verloop van tijd bleek het echt niet meer te gaan en stopte hij.
Het was in die tijd ‘s ochtends voetballen met de veteranen en ‘s middags vlaggen bij het
1e elftal
Buiten de activiteiten op het veld is Jan ook vaak betrokken geweest bij bouwprojecten bij onze club.
‘Bij de laatste grote verbouwing vroeg Ronald ten Pierick of ik mee wilde denken over de verbouwing waarbij de bestuurskamer, kleedkamer 5 en 6 en de scheidsrechterskleedkamers werden gebouwd. Hij vroeg of ik de tekeningen wilde maken voorafgaand aan de verbouwing. De fundering werd gelegd door de BVV, de rest hebben we met vrijwilligers gedaan. Nico Conijn, Ronald en ik leidden de boel, Ron de Boer, André Appel, Nico Broers, Marcel Reus en Kees Oudt praatten en dachten mee over de onderwerpen waar zij kennis over hadden. Veel mensen ( vrijwilligers ) hebben geholpen, zoals bijvoorbeeld ook Cees Reus, die veel metselwerk gedaan heeft met een maat van hem.’
Een hele andere tak van sport is de Odessa. De papieren versie welteverstaan. In 1974 werd de eerste Odessa gemaakt. Stukjes werden ingeleverd bij mevrouw Haring, die alles uittikte en er een clubblad van maakte. Daarna nam Henk Zweering ( werkte bij de krant ) het over, typte het uit en dit werd gestencild in de kantine en daarvan de Odessa kon maken. Hierna kwam Nico Aay, die dit systeem voortzette en daarna deden Jan en Eveline (met hulp van Karin Nijland) het. De stukjes werden toen digitaal aangeleverd, Jan maakte er een Odessa van op de computer en Eveline ging met een USB-stick naar DESS, waar de Odessa tientallen keren werd geprint. Een stencilmachine maakte er een boekje van en dan kon het naar de bezorgers worden gebracht, die alle leden elke week een Odessa brachten. Het boekje dat bij alle leden op de keukentafel lag bevatte zo ongeveer 15 pagina’s en er was elke week ( later 1x in de 2 weken ) over bijna alle teams een wedstrijdverslag te lezen, de voorzitter schreef een paginagroot stuk en allerlei mededelingen en natuurlijk het wedstrijdprogramma waren te lezen.
Toen na verloop van tijd het kopieerapparaat en/of de stencilmachine stuk gingen, werd besloten dat de kosten van een nieuw apparaat te hoog waren en dat de Odessa doorging via de mail. Het gevolg was dat er nauwelijks meer stukjes werden aangeleverd en de Odessa langzaam verdween.
Na een aantal jaren geen enkele vorm van communicatie naar de leden te hebben gehad (op een website die niet werd bijgehouden na) verscheen er 8 seizoenen geleden deze nieuwsbrief. Elke week een nieuwsbrief maken lijkt de redactie een enorme klus, dus met terugwerkende kracht stijgt het respect voor de mensen die dit jarenlang wel hebben gedaan.
