KNVB-bijeenkomst in Zeist
Het is woensdagavond en ik stap in de auto naar Zeist. Om 19.00 uur begint daar op het landelijke KNVB-complex een bijeenkomst met als titel ‘Richting geven aan leren; van inzicht in leren naar een visie op opleiden’. Een hele mond vol, maar het komt erop neer dat twee gastsprekers allebei hun ideeën over het begeleiden van jeugdtrainers bij een voetbalclub komen uitleggen.
In 2019 heb ik de opleiding Hoofd Opleidingen bij de KNVB gevolgd. ‘Hoofd Opleidingen’ is een behoorlijk overtrokken titel voor een vrijwilliger bij DESS, maar ik was benieuwd wat ik kon doen om het onze jeugdtrainers wat makkelijker te maken. Na een jaar had ik het diploma behaald en heel wat ideeën geïntroduceerd bij DESS. Veel van die ideeën hebben het niet gehaald of zijn in een andere vorm nog van toepassing binnen DESS. Eén van die ideeën was een nieuwsbrief.
De bijeenkomst van deze avond was bedoeld om weer eens wat kennis op te doen over het begeleiden van jeugdtrainers en omdat het in het opleidingscentrum van de KNVB was, vond ik dit een mooie gelegenheid om het KNVB-complex eens te bekijken. Dat bekijken was toch wat lastig, want toen ik om 18.30 aankwam was het pikkedonker…..
De bijeenkomst was evengoed wel de moeite waard. De eerste gastspreker was Bob Willems, coach leren en presteren bij de jeugdopleiding van PSV. Interessant om eens te horen hoe het er bij een topclub in Nederland met jeugdtrainers en -coaches wordt omgegaan. Bob bleek een zeer enthousiaste verteller. Alle vragen mochten gesteld worden en zijn verhaal over PSV was een mooi inkijkje in hoe dat daar werkt. Dat dat net even anders is dan bij DESS was geen verrassing. Bij PSV werken bijvoorbeeld 35 trainers, assistent-trainers en keeperstrainers bij de jeugdafdeling. Daaromheen is een team van 35 personen die hen begeleiden op allerlei gebieden zoals het toepassen van data, fysieke trainingen, motorische trainingen, cognitieve training en nog veel meer.
De tweede gastspreker was Robert Verhoef, hoofdtrainer en Hoofd Opleidingen bij cvv Berkel. Berkel is een club waarvan het eerste elftal 2e klasse speelt en de jeugd bestaat uit 900 jeugdleden. Bij die club zijn zo’n 80 jeugdtrainers en -coaches betrokken. Robert heeft de beschikking over 3 coördinatoren en samen begeleiden zij de 80 jeugdtrainers. Een iets ander verhaal dan wat er bij PSV gebeurd.
Ook Robert vertelde bevlogen over zijn club, hoe hij de trainers en coaches begeleidde en wat zijn club van die mensen verwachtte. Hij had dan wel weer de luxe dat als er een trainer of coach zich niet hield aan de manier van trainen en coaches van Berkel, hij afscheid nam van die persoon en al vrij snel een nieuwe trainer/coach tot z’n beschikking had. Uiteindelijk stelde hij een aantal vragen aan de deelnemers en gingen we die in groepjes behandelen. Eén van die vragen was: Waar ben je trots op binnen jouw club?
In mijn groepje zaten mensen van vooral grote clubs die erg trots waren op de bereikte kampioenschappen en het hoge niveau van verschillende teams in hun jeugdafdeling. Als laatste was ik aan de beurt. Kampioenschappen zijn leuk, maar vind ik persoonlijk niet het belangrijkst.
Toen ik even nadacht was ik er snel uit. Als je op een trainingsavond bij DESS loopt en je ziet enthousiaste trainers met hun team bezig waar allerlei verschillende spelers in zitten (van goed tot (nog) niet zo goed, van allerlei afkomsten, met veel verschillende leeftijden in één team, soms jongens en meisjes in één team), dan wordt ik spontaan vrolijk. Ditzelfde geldt voor de zaterdagen waar coaches alle spelers proberen een leuke wedstrijd te laten beleven. Ik ben trots op de manier hoe we met elkaar omgaan bij DESS. Iedereen is welkom, iedereen doet z’n best, we hebben een sociale functie en daar hebben alle kinderen profijt van.
Door twee mensen in mijn groepje werd ik wat vreemd aangekeken. ‘En de prestaties dan?’ zag je ze denken. Bij DESS is het een prestatie dat we met al die verschillende spelers, trainers en coaches die vrijwillig met hun teams bezig zijn en andere vrijwilligers die hun steentje bijdragen kinderen in de buitenlucht in beweging krijgen en plezier met elkaar laten hebben.
Een ander in mijn groepje begreep me wel. ‘Als ik je zo hoor is het hard werken, maar haal je er veel voldoening uit.’ Dat is precies wat het is en dat harde werken hoef ik gelukkig niet alleen te doen, maar doen we met z’n allen.
Na de bijeenkomst reed ik weer naar huis en dacht aan de woorden van de man van PSV en die van Berkel. Zij hebben op hun manier dezelfde passie, maar de middelen en mogelijkheden zijn overal anders. Met de mogelijkheden die wij bij DESS hebben doen we het zeker niet slecht.
